Πριν μια βδομάδα, έπεσε το μάτι μου σε ένα απόσπασμα, το
οποίο το θεώρησα πολύ σχετικό με τον εαυτό μου:
"Why do we love the sea? It is because it has some potent
power to make us think things we like to think."
Robert Henri
Μου θύμισε τα νεαρά μου χρόνια. Όταν για πρώτη φορά μύρισα τη θάλασσα, άκουσα τα κύματα και είδα
αυτό το απέραντο γαλάζιο. Τον ενθουσιασμό
και το φόβο. Τη λεπτομέρεια για τα πράγματα που ανακάλυπτα, εξερευνώντας το άγνωστο ανάμεσα στα βράχια. Την ελευθερία. Κάθε
δευτερόλεπτο ήταν μια νέα εμπειρία. Ήταν η ανακάλυψη ενός ολόκληρου νέου κόσμου που ποτέ μέχρι τότε δεν ήξερα ότι υπήρχε. Η θάλασσα είναι ζωντανή, κινείται στον
δικό της ρυθμό και μιλάει μια γλώσσα που μόνο τα παιδιά και τα ζώα μπορούν να
καταλάβουν. Έχασα αυτό το δώρο με το πέρασμα των ετών, όπως εμείς οι άνθρωποι
τείνουμε να ξεχνάμε όταν έχουμε κάτι δεδομένο…και εστίασα το ενδιαφέρον μου σε άλλες «θαλάσσιες» ασχολίες
(μαύρισμα,κλπ).